Σκηνή πρώτη, γάμος. Μέσα από τα μάτια της νύφης, με το πέπλο μπροστά της να θολώνει την αλήθεια – ή μήπως το ψέμα; Από την πρώτη σκηνή το καταλαβαίνουμε, δεν είναι άλλωστε καν υπονοούμενο, στα ίσα μας το λένε: «Κάτι πολύ κακό θα συμβεί» (Something Very Bad Is Going to Happen). Πού έχεις μπλέξει Ρέιτσελ, τέτοιο όμορφο κορίτσι; Play στο Netflix και παίρνουμε την απάντησή μας…
Μέσα από flashback. Στο πώς φτάσαμε ως εδώ, στο πώς τσούλησαν οι μέρες μέχρι το “I Do”. Από το πώς δηλαδή η Ρέιτσελ (η Καμίλα Μορόνε, άλλοτε κορίτσι του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο μέχρι που… μεγάλωσε κι αυτή και πέρασε τα 25) πηγαίνει με τον Νίκι, τον μέλλοντα σύζυγό της, στην εξοχική κατοικία της οικογένειας του τελευταίου, προκειμένου να ενωθούν με τα ιερά -εικάζουμε- δεσμά του γάμου. Spoiler, ταξιδεύει πολύ μακριά από παραμύθια του «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»…
Προσπερνάμε πως το κορίτσι δεν έχει γνωρίσει κανέναν από το σόι (του γαμπρού) όλο τον προηγούμενο καιρό, κάπως άλλωστε το δικαιολογούν. Αλλά δεν μπορούμε να προσπεράσουμε πως ένα σωρό σημάδια είναι εκεί μπροστά της, της φωνάζουν «Πού πας καλή μου;», αλλά αυτή εκεί, πείσμα, έρωτας και εθελοτυφλία. Ε, μα αγανακτήσαμε, αλλά πάμε να τα δούμε, ένα-ένα, θα συμφωνήσεις μαζί μας:
Μια ιστορία για έναν serial killer που είχε παγωτατζίδικο – η Ρέιτσελ by the way σχεδιάζει «μπαμ» το σήμα εκείνου του μαγαζιού κι ας μας λένε πως δεν το έχει δει ποτέ στη ζωή της. Ένα μωράκι που μοιάζει εγκαταλελειμμένο από τους γονείς του σε αμάξι παρκαρισμένο στη μέση του πουθενά στην παγωμένη νύχτα. Μια νεκρή αλεπού σε προχωρημένη σήψη πεταμένη σε δημόσια τουαλέτα. Ένας creepy ματάκιας που σε κοιτάζει ενώ κάνεις την ανάγκη σου (σε τουαλέτα του πιο «ΜΗΝ μπεις» μαγαζί στην ιστορία των μαγαζιών) και μετά σε πλησιάζει απειλητικά, εσύ (η Ρέιτσελ δηλαδή) τον «καρφώνεις» στην παλάμη με το κλειδί σου κι αυτός αντιδράει λες και τον ακούμπησε μυγάκι λέγοντάς σου μόνο ένα «Μην τον παντρευτείς».
Κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Μπαίνοντας στη σπιταρόνα και γνωρίζοντας την οικογένεια του Νίκι, με κάθε άλλο παρά «καλώς ήλθατε παιδιά μου, σας περιμέναμε πώς και πώς» τρόπο, ο όρος spooky πηγαίνει στο πολύ πιο πάνω level. Είναι αυτοί οι τύποι νορμάλ; Δεν (μπορεί να) είναι. Ούτε οι γονείς, ούτε τα αδέλφια, ούτε κανείς από τους παρόντες. Κι εδώ αρχίζει το πράγμα να γίνει ακόμα περισσότερο mind fuck και συγνώμη για τη γλώσσα μας.
Τι στα κομμάτια είναι αυτός ο “Sorry Man” ήτοι «κος Συγγνώμης», υπάρχει ή όχι; Ποιος της έκρυψε της κοπέλας το νυφικό; Γιατί την βάζουν μετά να φορέσει αυτό (το νυφικό) που φορούσε άλλοτε η πεθερά της ενώ την μεταχειρίζονται σαν πλαστική κούκλα που πρέπει να υπακούει στις δικά τους «θέλω» και μόνο; Γιατί η Ρέιτσελ βρίσκει ένα ματωμένο προσκλητήριο του γάμου της που από πίσω γράφει με μεγάλα γράμματα «ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ»;
ΟΚ, όλο αυτό είναι έντεχνα φτιαγμένο για να μας ωθεί σε συμπεράσματα, βεβιασμένα ή μη, καθώς η οπτική μας είναι αυτή της Ρέιτσελ που το έχει πάθει ένα «τσότσο» με αυτά που ζει και βλέπει, ενώ ο Νίκι είναι σε έναν δικό του, υπέροχο (ή όχι και τόσο) κόσμο. Είναι φουλ ατμοσφαιρικό και σκοτεινό ως τηλεοπτικό θέαμα, το κοντράστ του χιονιού έχει προσεκτικά επιλεχθεί για να τονίζει το «όλον». Είναι και gothic, η ίδια η Ρέιτσελ το υπηρετεί πρώτα από όλα ως στιλ, χαρούμενη και τεθλιμμένη νύφη, μαζί. Δεν είναι πάντως και θύμα. Έχει τσαγανό, έχει περάσει πολλά, μην την υποτιμήσεις.
Η σειρά του Netflix είναι της Χάλεϊ Ζ. Μπόστον, αλλά διαφημίστηκε περισσότερο ως παραγωγή των Duffer Brothers – λογικό, το όνομα Stranger Things πάντα πουλάει. Στην ουσία παίζει με το μυαλό μας, θολώνοντας επίτηδες τα όρια και κατευθύνοντας τη σκέψη και τα συναισθήματά μας προς την κατεύθυνση που θέλει καθώς παλιά μυστικά και τραύματα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Είναι επίσης και μια αφορμή για να τεθούν, πλαγίως μεν σαφώς δε, και μια σειρά επίσης τρομακτικών υπό μια έννοια ερωτημάτων: Τι σημαίνει στα αλήθεια «γάμος» (έχει μάλιστα μια εκπληκτική σκηνή, που η μητέρα του Νίκι, ακροβατώντας ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα, βγάζει έναν τρομερό λόγο περί του θέματος ενώ κάνει πρόποση). Πόσο καλά ξέρουμε στην πραγματικότητα ακόμα και αυτούς που θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους; Πόσο εφιαλτικό είναι να δένεις την τύχη σου με λάθος πρόσωπα και πράγματα; Τι μανία έχουν στην Αμερική με τις κατάρες και τα τελετουργικά;
Το νιώθεις ανά πάσα στιγμή αυτό το «κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί». Απλά, αν μας ρωτάς, θα λειτουργούσε αισθητά καλύτερα αν είχε απλωθεί λιγότερο. Να μην ήταν 8 τα επεισόδια αλλά 4-5, για παράδειγμα. Σε γενικές γραμμές πάντως, το Something Very Bad Is Going to Happen είναι από τις καλές προσθήκες του Netflix τον τελευταίο καιρό σε σειρές – ΟΚ κάποιος… αυστηρούλης θα έλεγε πως δεν ήταν δα και ιδιαίτερα δύσκολο καθώς είχε πέσει μεγάλη ξεραΐλα εσχάτως. Θα σε κρατήσει σίγουρα αν το ξεκινήσεις, θα θέλεις, το λιγότερο, να δεις πού σε πάει. Είναι, κυρίως, φτιαγμένο για να τρομάξει. Horror παρακολουθούμε, όχι ντοκιμαντέρ. Γι’ αυτό και είμαστε πρόθυμοι να συγχωρέσουμε τις αρκετές σεναριακές ακροβασίες – αδυναμίες, τα σημεία που δεν βγάζουν ιδιαίτερη λογική…