Θλίψη σκόρπισε στον καλλιτεχνικό κόσμο η είδηση θανάτου του θρυλικού «Ταμτάκου», κατά κόσμον Μιχάλη Μόσιου, σε ηλικία 79 ετών.
Ο ηθοποιός που καθιερώθηκε στις συνειδήσεις όλων με την χαρακτηριστική φιγούρα του «Ταμτάκου» και στιγμάτισε την εποχή της «βιντεοκασέτας», είχε απομακρυνθεί εδώ και χρόνια από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ προτεραιότητα του μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν η σύζυγος και τα δύο παιδιά του.
Όταν έφτασε κοντά στον θάνατο…
Στην έναρξη της καριέρας του ο Μιχάλης Μόσιος βίωσε ένα τραγικό περιστατικό που άλλαξε τη ζωή του. Ο ηθοποιός και η αρραβωνιαστικιά του ενεπλάκησαν σε σοβαρό τροχαίο με τη μηχανή του, με αποτέλεσμα η κοπέλα να χάσει τη ζωή της και ο ίδιος να τραυματιστεί σοβαρά, φτάνοντας μία ανάσα από τον θάνατο.
Ο ηθοποιός κατόρθωσε να ξεπεράσει αυτό το χτύπημα κυρίως χάρη στην βοήθεια των φίλων του και αφού πέρασε ένα σημαντικό διάστημα όπου πάλεψε με την κατάθλιψη.
Ίσως ακόμη και αυτή η περσόνα που έφερε στο προσκήνιο περίπου ένα χρόνο μετά από το συγκεκριμένο περιστατικό να ήταν κομμάτι της απόπειράς του να αφήσει πίσω του εκείνη την τραγική περίοδο και να βρει ξανά το χαμόγελό του. Ένα χαμόγελο που τον συντρόφευε έκτοτε πάντοτε και το μοίραζε απλόχερα στους θεατές των παραστάσεων στις οποίες συνέχισε ακούραστα να συμμετέχει.
Την είδηση θανάτου του Μιχάλη Μόσιου γνωστοποίησε με ανάρτησή του στα social media ο γιος του ηθοποιού με ένα κείμενο συγκινησιακά φορτισμένο.«Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε… Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα. Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, το ήθος σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστηκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε. Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι οτι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος. Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου. Δεν ξέρω πως θα το αντέξω. Άμα σε χάσω μπαμπά. Θ’αφήσω τα κλειδιά μου απ’έξω. Μήπως και μπεις ξανά. Αντίο πατέρα μου».