Σε ηλικία 59 ετών άφησε την τελευταία του πνοή η τραγουδιστής και λυράρης Στάθης Παρχαρίδης.
Η είδηση επιβεβαιώθηκε με ανάρτηση του Συλλόγου Ποντίων Ν. Ροδόπης «Η Τραπεζούντα» στο Facebook, την Τετάρτη 19 Αυγούστου.
Στη λεζάντα αναφέρεται αναλυτικά: «Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του αγαπημένου τραγουδιστή Στάθη Παρχαρίδη. Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου και των μελών μας, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους και στους συνεργάτες του. Η παρουσία και η προσφορά του στο τραγούδι θα μείνουν αξέχαστες. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Καλό του ταξίδι και καλό παράδεισο».
Ο Στάθης Παρχαρίδης γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1967 στην Κοζάνη, σε μια οικογένεια με βαθιές ρίζες στην ποντιακή παράδοση. Η καταγωγή της οικογένειάς του εντοπίζεται στο Καπίκιοϊ της Ματσούκας Τραπεζούντας, ενώ η μουσική αποτέλεσε από νωρίς αναπόσπαστο κομμάτι της οικογενειακής του ζωής.
Η σχέση της οικογένειας Παρχαρίδη με τη μουσική περνούσε από γενιά σε γενιά. Ο παππούς του, Ευστάθιος, γνωστός με το προσωνύμιο «Γραντζά», αποτέλεσε μία από τις σημαντικές επιρροές του, ενώ την παράδοση συνέχισαν ο πατέρας του, Αναστάσιος, και ο θείος του, Χρήστος, γνωστός ως «Τσαφέτα». Μέσα σε αυτό το μουσικό περιβάλλον, ο Στάθης Παρχαρίδης ήρθε σε επαφή με την ποντιακή λύρα, την οποία αρχικά έμαθε ως αυτοδίδακτος, πριν ακολουθήσει επαγγελματικά τον δρόμο του τραγουδιού. Τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα τα έκανε στο πλευρό του αδελφού του, Αλέξη.
Στην πορεία της καλλιτεχνικής του διαδρομής συνεργάστηκε με τη δισκογραφική εταιρεία VASIPAP, κυκλοφορώντας προσωπικές δισκογραφικές δουλειές όπως «Το γεσιρόπον», «Μια βραδιά με τον Στάθη Παρχαρίδη» και «Το φεγγιτοβέρ’». Παράλληλα, συμμετείχε σε συλλογικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων οι «Σην πλατείαν χορεύ’νε» και «Κωφά ας έσαν τ’ ωτία μ’», αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα στην ποντιακή δισκογραφία.
Ιδιαίτερα έντονη υπήρξε και η παρουσία του στις ποντιακές μουσικές σκηνές. Ο Στάθης Παρχαρίδης εμφανίστηκε σε γνωστά ποντιακά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπως το «Κορτσόπον», η «Λεμόνα», το «Δυτικό Μέγαρο», το «Μίθριο», η «Αυλαία», το «Παρακάθ’» και το «Ζιλ», αποκτώντας σταθερή παρουσία στον χώρο της ποντιακής μουσικής.
Η φωνή του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα ελληνικά σύνορα. Μέσα από περιοδείες και εμφανίσεις για την ποντιακή ομογένεια, ταξίδεψε στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία, τη Σουηδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία, φέρνοντας την ποντιακή μουσική παράδοση κοντά στις κοινότητες των Ελλήνων του εξωτερικού.