Είναι Σάββατο βράδυ, 14 Μαρτίου. Η ελληνική τηλεόραση, στην προσπάθειά της να βρει το επόμενο μεγάλο «χαρτί» στην prime time, επιστρέφει σε μια δοκιμασμένη συνταγή και αυτή δεν είναι άλλη από τον… Μάρκο Σεφερλή, ο οποίος έκανε πρεμιέρα στο Mega με την παράσταση «Notis – Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ». Αναμενόμενο ή μη, τα νούμερα τηλεθέασης προκαλέσαν για ακόμη μια φορά ίλιγγο: 25,3% στο δυναμικό κοινό, με αποκορύφωμα ένα εντυπωσιακό 31,4% μετά τα μεσάνυχτα.
Βέβαια, την ίδια ώρα, αν ανοίξεις το X (πρώην Twitter) ή διαβάσεις τις κριτικές των… «ειδικών», νομίζεις ότι μιλάμε για δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Από τη μία, η απόλυτη κυριαρχία στους πίνακες της Nielsen κι από την άλλη, ένας καταιγισμός από αρνητικά σχόλια, κατηγορίες για παρωχημένο χιούμορ και το κλασικό πλέον «κράξιμο» που συνοδεύει κάθε του βήμα.
Πώς γίνεται, λοιπόν, ένας καλλιτέχνης να θεωρείται τόσο «ανεπιθύμητος» από την elite των κριτικών και ταυτόχρονα τόσο απαραίτητος για το ευρύ κοινό;
Το φαινόμενο Σεφερλής δεν είναι καινούργιο, αλλά η νέα του συνεργασία με την Alter Ego Media το φέρνει ξανά στο προσκήνιο με ορμή. Η επιτυχία του «Markos by Night» αποδεικνύει κάτι που πολλοί αρνούνται να δουν: ο κόσμος, σε μια εποχή έντονης πίεσης και καθημερινής αβεβαιότητας, αναζητά την εκτόνωση.
Ο Μάρκος Σεφερλής προσφέρει ένα είδος κωμωδίας που βασίζεται στην υπερβολή, στη μεταμόρφωση και, ναι, σε έναν λόγο που συχνά φλερτάρει με τα όρια του politcal correctness. Για τους υποστηρικτές του, είναι ο άνθρωπος που τους κάνει να γελούν χωρίς δεύτερες σκέψεις. Για τους πολέμιούς του, είναι ο εκφραστής μιας αισθητικής που «έπρεπε να έχει μείνει στα 90s».
Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση; Ίσως ναι
Αλλά στην περίπτωση του Μάρκου, η μέση οδός δεν υπήρξε ποτέ. Ή τον λατρεύεις και γεμίζεις το Δελφινάριο, ή αλλάζεις κανάλι επιτόπου.
Η σύγκρουση των δύο κόσμων
Γιατί όμως τόσο μένος; Το «κράξιμο» που δέχεται ο Μάρκος Σεφερλής δεν αφορά πλέον μόνο το αν είναι αστείος ή όχι. Έχει πάρει διαστάσεις μιας πολιτισμικής σύγκρουσης. Από τη μία πλευρά έχουμε τη Woke κουλτούρα και την ανάγκη για ένα πιο συμπεριληπτικό χιούμορ, και από την άλλη έναν κωμικό που επιμένει να χρησιμοποιεί τα στερεότυπα ως βασικό του εργαλείο.
Εδώ γεννάται το ερώτημα: Μπορείς να επιβάλλεις στο κοινό τι θα τον κάνει να γελάσει; Η τηλεθέαση του Mega λέει ένα βροντερό «όχι». Όταν ένα πρόγραμμα αγγίζει το 31,4%, σημαίνει ότι μπαίνει σε σπίτια ανθρώπων κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Δεν είναι μόνο «θόρυβος» αλλά μια συνειδητή επιλογή του τηλεθεατή να πατήσει το κουμπί του Mega στο τηλεκοντρόλ του.
Η αλήθεια είναι πως ανεξάρτητα από το αν τον συμπαθούμε ή όχι, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Σεφερλή μια μοναδική ικανότητα επιβίωσης. Έχει περάσει από σχεδόν όλα τα μεγάλα κανάλια, έχει αμφισβητηθεί όσο λίγοι, κι όμως παραμένει στην κορυφή. Η μετακίνησή του στο Mega δεν ήταν απλώς μια μεταγραφή αλλά μια στρατηγική κίνηση του σταθμού να επενδύσει σε ένα brand name που εγγυάται έσοδα και νούμερα, ανεξάρτητα από το τι θα γράψουν τα sites και τι θα μπουν στις τηλεοπτικές εκπομπές την επόμενη μέρα.
Το γεγονός ότι η τηλεθέαση αυξανόταν όσο προχωρούσε η ώρα δείχνει ότι το προϊόν του έχει «διάρκεια». Ο κόσμος δεν τον είδε από περιέργεια για πέντε λεπτά. Έμεινε εκεί, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, επιβεβαιώνοντας ότι ο Μάρκος είναι ο «βασιλιάς» της λαϊκής διασκέδασης, είτε μας αρέσει, είτε όχι.
Φυσικά, το να κρίνεις το περιεχόμενο του Σεφερλή είναι θεμιτό και, σε πολλές περιπτώσεις, απαραίτητο για να προχωρήσει η κωμωδία παρακάτω. Το να υποτιμάς όμως το κοινό που τον παρακολουθεί είναι ένα λάθος που οι σταθμοί δεν μπορούν να επιτρέψουν στους εαυτούς τους.
Ο Μάρκος Σεφερλής στο Mega ήρθε για να μείνει, και η πρεμιέρα του ήταν μια ηχηρή απάντηση σε όσους βιάστηκαν να τον «ακυρώσουν». Στο τέλος της ημέρας, η τηλεόραση παραμένει ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Και αν ο καθρέφτης δείχνει 31,4%, ίσως αντί να τα βάζουμε με το είδωλο, να πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί το έχουμε τόσο ανάγκη.