Την Κυριακή, 25/11/2018, μέλη του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση φίλων μας και συμμετείχαμε στη δενδροφύτευση μαζί με τον ΣΠΑΠ ( Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης Πεντελικού) , την Ποντιακή Νεολαία Αττικής, την ομάδα Δρυοδάσος Γαλατσίου, τον Μανώλη και την Ίριδα Θεοδωρίδη, την Αντιγόνη Ιωαννίδου, το Γερογιάννη Γιάννη, μαθητές σχολείων και πολλούς άλλους εθελοντές και ομάδες, αλλά και την ομάδα ΟΔΕΥΩ και ΚΟΥΡΟΣ ΜΕΓΑΡΩΝ, στην περιοχή ΠΙΚΠΑ ΠΕΝΤΕΛΗΣ.
Η δενδροφύτευση έγινε με μάζεμα σπόρων ήμερης βελανιδιάς (λατ. Quercus ithaburensis subsp. macrolepis), ένα ιδιαίτερο δένδρο, που φτάνει τα 30 μέτρα σε ύψος , ευδοκιμεί σε θερμό και ξηρό περιβάλλον και είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στις πυρκαγιές.
Ο καρπός της, το βελανίδι, είναι σκληρό κάρυο κυπελλοφόρο και μονόσπερμο, το οποίο είναι ιδιαίτερα θρεπτική τροφή, πλούσια σε πρωτεΐνη, υδατάνθρακα, λιπαρά, φώσφορο, φυτικές ίνες, κάλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο και νιασίνη. Συνεπώς το αλεύρι τους όχι μόνο είναι θησαυρός, αλλά περιέχει ουσίες που δεν βρίσκεις στο απλό σταρένιο αλεύρι. Οι αρχαίοι Αρκάδες και οι Ινδιάνοι γνώριζαν τις ευεργετικές ιδιότητες των βελανιδιών και το χρησιμοποιούσαν στην διατροφή τους τόσο ως καρπό, όσο και ως αλεύρι. Δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου τα βελανίδια δεν καταναλώνονται πλέον αρκετά, καθώς αντικαταστάθηκαν από τα χαμηλότερης θρεπτικότητας σιτηρά. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου οι στρατιώτες άλεθαν τα βελανίδια και έφτιαχναν καφέ – ορισμένοι το κάνουν ακόμη και σήμερα, αφού τα βελανίδια είναι ένα εξαιρετικό και θρεπτικό υποκατάστατο.
Η Βαλανίς (ή Βάλανος), θεωρούνταν η Νύμφη του δέντρου της βελανιδιάς και μία από τις Αμαδρυάδες νύμφες, κόρες του Όξυλου (πνεύμα τους δάσους) και της Αμαδρυάδας. Η βελανιδιά αποτελούσε το ιερό δένδρο του Διός. Για το λόγο αυτό θεωρούνταν ιερό στην αρχαία Μακεδονία και μάλιστα πολλά χρυσά στεφάνια που έχουν βρεθεί και χρησιμοποιούνταν σε τελετές και ως ταφικά κτερίσματα, ήταν στεφάνια βελανιδιάς, με κορυφαίο το στεφάνι βελανιδιάς του Βασιλιά Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας, που βρέθηκε στον βασιλικό τύμβο των Αιγών, στη σημερινή Βεργίνα. Επίσης η μαντική δρυς θεωρούνταν πως αποτελούσε την κατοικία του Δία στη Δωδώνη.
Η δενδροφύτευση εκτός από την αυτονόητη οικολογική της αξία και την ωφέλεια για το περιβάλλον, αλλά και την εκπαίδευση όλων μας, όσον αφορά στην συνυπευθυνότητα για την ποιότητα της ζωής μας και όχι αδιαφορίας και ιδιοτέλειας, από τα οποία πάσχει η κοινωνία μας, είχε και έναν εθνικό σκοπό μνήμης! Κάθε βελανίδι που φυτεύθηκε ήταν αφιέρωμα σε ένα Πόντιο αδελφό μας, που άφησε την πνοή του για τη διατήρηση του Ελληνισμού στις μακρινές μας πατρίδες, απ’ όπου ξεριζώθηκε βίαια, μετά από χιλιετίες παρουσίας και γονιμοποίησης του τόπου από την υψηλής ποιότητας κοινωνικής, οικονομική και πολιτιστική παρουσία!
Ο σπόρος δεν χάνεται, περιμένει και πετάει φύλα, όταν οι συνθήκες ξαναγίνονται κατάλληλες!
